مرگ پایان کبوتر نیست
شنیدن خبر مرگ آدمها همیشه تکان دهند ه است این که یک نفر که تا دیروز بود حالا نیست و همه ی قصه و غصه ها سر همین واژه ی پر ابهام"نیست "شکل می گیرند .خیلی ها را می شناسم که روزی برایمان هست بوده اند ولی حالا هر چند زنده هستند برایمان "نیست" شده اند و آدم هایی که مطمئن هستیم که مرده اند و به خاک سپردیم ولی هستند انگار هنوز جا پای قدم هایشان را می بینیم یادمان هست چه می خواستند از این افسانه ی رمز آلود زندگی .قصه ی غصه ی آدم هایی که از دست می دهیم آن قدر تلخ است که فقط گذشت عقربه های فولادین زمان می تواند به ما کمک کند تا باور کنیم که این آدم های رفته هنوز هستند هنوز ادامه دارند هر چند لبخند زیبایشان را نمی بینیم. ولی کاش خیال کنیم که رفتگان ما با بادبادک هایی که ساخته اند به سرزمین رویاهایشان سفر کرده اند.پس نگران نباشیم فقط خدا می داند مسافران کجای آسمان دارند به سفر خودشان ادامه میدهند و البته هنگامی دیگر نیستیم که یادی از ما نباشد پس یاد باد یاد یاران.
به یاد دوست عزیز سفر کرده یمان شراره که در برابر فاجعه از دست دادنش ، هر سوگنامه و سوگنوشته ای بی معناست.
و در پایان : خدایا ما را از کسانی قرار ده که بخاطر دوستی ها و عشق ها و آرمانهایمان زندگی می کنیم و اجازه می دهیم که دیگران نیز زندگی کنند تا روزی که احضارمان می کنی.